Uit de koers

Op 26 Augustus 1999 beschreef de Telegraaf één van mijn legendarische kayak-avonturen:
 

Nederlandse Kayakker opgepikt door Canadian Coastguard

Op 25 Augustus is de Utrechter N.B. gearresteerd door de Canadese kustwacht omdat hij de Canadese territoriale wateren schond.

Tijdens verhoor door de Canadese kustwacht verklaarde hij onbedoeld op Canadees grondgebied te zijn beland. Hij was bezig aan een oversteek van Harlingen naar Terschelling, maar is door een storing in zijn GPS uit koers geraakt. Hij was wel verbaasd dat na 5 uur varen Terschelling nog steeds niet in zicht was, maar zag geen reden om zich daar zorgen over te maken: Hij had sigaretten genoeg om dagenlang te overleven op open zee.

Na verder verhoor en na reparatie van zijn GPS is N.B. weer op vrije voeten gesteld. De kustwacht heeft hem een escorte gegeven naar internationale wateren, waar hij koers zette naar zijn oorspronkelijke reisdoel Terschelling. Waarschijnlijk krijgt N.B. nog een forse boete van Canadian Customs wegens illegale invoer van grote hoeveelheden tabak.

Ik vond dat de Telegraaf, geheel volgens traditie, een verwrongen beeld gaf van de werkelijkheid. Om dat recht te zetten heb ik zelf een verslag geschreven van de tocht:

Afgelopen dinsdag had ik een uurtje gepeddeld met twee collega's, op Loosdrecht, met windkracht 7. Die twee collega's waren afgebrand na het tochtje, maar ik had nog wat energie over. Ik heb dus m'n wildwaterbootje thuisgebracht, de zeekayak op het dak gebonden en ben vertrokken naar Harlingen om nog even over te steken naar Terschelling. De waddenzee was een beetje laf bij windkracht 7, dus ik ben nog even tussen Vlieland en Terschelling door de Noordzee opgegaan. De brekers op de banken voor Terschelling waren zeker 5 meter hoog. Ik heb daar heerlijk een uurtje gespeeld en was volledig voldaan toen ik besloot weer eens op huis aan te koersen.

Ik startte de GPS, programmeerde het ding om me naar de auto te leiden en zette koers. Ik was een beetje verbaasd over de afstand naar de auto: (7805 kilometer in plaats van de verwachte 25) en over de koers (283 graden in plaats van de verwachte 163) maar ik heb een onbegrensd vertrouwen in moderne electronica, dus ik zette het kompas op de juiste koers en peddelde stevig door, want 7805 kilometer is niet niks. Gelukkig heb ik net een nieuwe zeekayak, een lekker snel bootje met een goeie stoel en ruimte genoeg voor wat reservevoorraden.

Het was een fantastische tocht. De zee werd steeds blauwer om me heen, er verschenen ijsbergen aan de horizon, walvissen spoten fonteinen water de lucht in. Uren lang was er geen mens en geen boot te bekennen. De walvissen maakten plaats voor dolfijnen die speelden met m'n boeggolf en soms over de boeg van m'n boot sprongen. Ik ben eventjes over boord gesprongen om met ze te zwemmen, maar het water was kouder dan ik dacht. Ik ben snel weer aan boord geklommen.

Uren later kreeg ik eindelijk de kust in zicht. Ik had ondertussen honger gekregen en ik kon de gebakken biefstuk al ruiken toen er opeens met grote snelheid een grijs marineschip op me af kwam. Ik dacht even dat de stuurman me niet gezien had en me ging overvaren, toen hij zijn koers wijzigde en vlak langs me tot stilstand kwam. Ik zag zeker 5 kanonnen op me gericht, een megafoon-stem blafte commando's in een soort Engels. Kikvorsmannen met harpoengeweren sprongen overboord en circelden om mijn kayak heen. Ze zagen er niet uit of ze gebakken biefstukken kwamen brengen, maar ze waren wel grappig om te zien, dus ik ben maar even gestopt met peddelen tot ze uitgespeeld waren. Ik heb hun schip nog een goed bekeken en ontdekte dat het een patrouilleschip was van de Canadese kustwacht. Ik was nogal verbaasd die tegen te komen voor de Nederlandse kust en stond op het punt om ze te vragen of ze misschien verdwaald waren toen ze zelf actie ondernamen.

Een enorm net werd te water gelaten en ik werd met boot en al aan boord gehesen. Mijn pas opgestoken sigaret werd me afgepakt: Roken is verboden op de Canadese vloot. Het geblaf in het Engels ging door, de harpoengeweren bleven op me gericht, maar toen duidelijk werd dat ik geen wapens bij me had en wel sigaretten verdween de vijandigheid, kreeg ik een borrel en werd het rookverbod tijdelijk opgeheven. Op een paar dekstoelen, gemoedelijk rookwolken blazend met de kapitein, kon ik eindelijk eens vragen wat ze nou eigenlijk uitspookten in de Nederlandse kustwateren.

Dat bracht enige verwarring. Ze hebben de kaarten er bij gehaald, hun eigen GPS, de backup-GPS en uiteindelijk zelfs een ouderwetse sextant. We hebben alle gegevens vergeleken met mijn GPS en ontdekt dat de mijne ongeveer 7800 kilometer mis zat. Toen we het ding een keer uit en aan hadden gezet was het bewijs geleverd: Ik was helemaal niet bij Nederland! Ik zat vlak bij de Canadese kust en had de territoriale wateren van Canada geschonden!

Ondertussen stond ik op goede voet met de bemanning van het schip en werd uitgenodigd voor een etentje aan wal. Zo kreeg ik toch nog die biefstuk, terwijl de borrels bleven stromen. De problemen met douane en customs waren oplosbaar met een paar pakjes sigaretten, na het eten werd ik door het patrouilleschip nog een stukje begeleid over zee en hartelijk uitgezwaaid, mijn GPS gaf de juiste richting weer aan, dus ik kon met een volle maag, goed uitgerust en behoorlijk aangeschoten beginnen aan de terugtocht.