Dektas
Dektassen zijn wel te koop, maar niet zoals ik ze hebben wil. Ze zijn vaak ondoorzichtig, wat moeizaam graafwerk nodig maakt. Ze sluiten aan de bovenkant, dus komt er een golf op het verkeerde moment dan slaat je tas gegarandeerd vol. Dan zijn ze ook nog eens stinkend duur.
Er zijn tegenwoordig prima lijmen in de handel, dus je kunt een standaard drybag nemen en daar bevestigingen oplijmen. Niet alle plastics zijn lijmbaar, probeer het dus even uit op een hoekje. Een doorzichtige tas is vreselijk handig om snel dingen in te vinden, maar het heeft ook nadelen. Als de zon eropstaat dan wordt de inhoud gloeiend heet. Ik leg m'n fototoestel dan ook liefst ergens onder. Daarbij is transparant plastic kwetsbaarder dan de ondoorzichtige varianten met textiel erin. Hij scheurt makkelijk op de sluiting, dus ik verslijt twee dektassen per jaar.
De tas zit met elastieken op het dek geklikt: Makkelijk vast en los te maken. Er zitten vaak kostbaarheden in, dus als ik even een wandelingetje maak gaat de dektas meestal mee. De elastieken lopen door bevestigingen aan de tas. Het zwarte zeildoek zorgt voor een groot lijmoppervlak, maar is niet stevig genoeg om direct het elastiek door te leiden. Dat heb ik gemerkt toen ik, in de branding bij de Aardappelbult, opeens mijn eigen dektas in mijn gezicht kreeg. Vandaar de rode band eroverheen (oud stukje spanband) om het schuren en trekken van het elastiek op te vangen. Lekker dik elastiek trouwens: Acht millimeter is nodig om een golf te weerstaan.