Historie van de "Peddeldrager"
Het begon allemaal in mei 2009. Ik was me aan het voorbereiden voor een
vakantie Corsica (de tiende ofzo...) en zat weer eens de topografische
kaarten te bestuderen. De Westkust van Corsica is ongelofelijk mooi.
(zie mijn fotoalbum voor meer
plaatjes.) Een paradijs voor zeevaarders. Een normale dagtocht voor mij
is 15 tot 20 kilometer langs de kust varen (baaitje in, baaitje uit...)
en aan het eind van de dag in rechte lijn terugsteken: Totaal loopt
zo'n tocht dus tot tegen de 30 kilometer, en ik vind dat een behoorlijk eind varen. Eigenlijk
vindt ik 20 kilometer mooi zat, maar alles wat binnen die afstand ligt
heb ik al 100 bekeken. Om weer eens wat nieuws te zien moet ik wel verder weg. De
terugtocht wordt dan echt afzien.Afzien
Als je aan het eind van je krachten bent, dan gaan je wat dingen opvallen aan kayaken. Bijvoorbeeld: Dat je nog kracht genoeg hebt om de peddel door het water te trekken, maar nauwelijks meer kracht om de peddel op te tillen. Je gaat steeds vaker pauzes nemen om de peddel te laten rusten op het dek. Tussen die pauzes in wil je je krachten efficient gebruiken, dus je gaat sprintjes trekken. Zo eindigt voor mij iedere tocht: Sprintje-pauze-sprintje-pauze... Je zou er doodmoe van worden - als je al niet doodmoe was.Zo zat ik weer op de kaarten te staren, routes uit te stippelen, en me voor te stellen hoe vermoeiend de terugtochten zouden zijn. Zou dat niet makkelijker kunnen? Zou ik met mijn voeten kunnen peddelen? Moest ik toch eens een zeil monteren? Zou een grote paraplu of vlieger misschien helpen? Of... zou ik gewoon mijn peddel kunnen steunen?
Hoe ondersteun je een peddel?
Om te bedenken hoe je een peddel het best ondersteunt moet je eerst weten hoe een peddel eigenlijk beweegt tijdens het varen. Ik ben dan ook begonnen met de voorwaartse slag te analyseren. Ik had voorbeelden genoeg: Ik heb mijn eigen voorwaartse-slag-instructie-video (hier) en diverse youtube-video's. Een peddel draait, rolt, schuift... maar er is één plek waar de peddel toch steeds in de buurt blijft: een punt direct boven de boot, op 3/4 armlengte van de kayaker. De peddel mag niet vast zitten aan dat punt; Hij moet langs dat punt in alle richtingen kunnen bewegen, behalve naar beneden.
Die waarnemingen leidden tot het eerste prototype: Een houtje-touwtje
constructie (of liever gezegd: Een
doucherail-houtje-touwtje-katrolletje constructie). Op Maarsseveen
(mijn thuishaven) heb ik proefgevaren. Ik moest nog wat improviseren
met stukken riet, wilgetakken en
schoenveters. Het ding bleef in elkaar storten - maar als het overeind
bleef dan werkte het. Het
peddelde zalig. 
Ik was zodanig onder de indruk dat ik meteen een groot gat in mijn boot
heb gemaakt voor het tweede prototype. Daarmee ben ik vrijwel
onmiddelijk naar Corsica vertrokken. Uitgebreide test
Ik heb (zoals altijd) een kleine maand op Corsica rondgezworven. Ik
slaap altijd in mijn auto en maak van daaruit dagtochten. Afhankelijk
van het weer, mijn energie en mijn humeur ga ik klimmen, een canyon
volgen, zeekayaken of een dag relaxen bij een waterval. Sommige
vakanties vaar ik nauwelijks, andere wat meer - maar deze vakantie heb
ik 16 van de 25 dagen gevaren. Dat is veel
voor mijn doen. Die peddeldrager peddelde dan ook zo ongelofelijk lekker!
Mijn comfortabele dag-afstand schoot van 20 naar 30 kilometer, met een
betrekkelijk zware peddel. (1300 gram) Dat gewicht heeft me geen moment
in de weg gezeten. Niet alleen werden de afstanden groter en
comfortabeler; ik ontdekte ook dat ik met mijn constructie kon slenteren met een kayak. Rustig
peddelend, baaitje in baaitje uit, tussen adembenemende kliffen die ik
nooit eerder had bereikt... Kon het leven beter?Het apparaat was bedoeld als een knutseltje voor mezelf - maar terwijl ik daar 400 kilometer aan het peddelen was drong het tot me door dat mijn knutseltje misschien wel een heel goed idee was. Waarom zou een mens eigenlijk zijn eigen peddel en armen dragen? Een fietser draagt toch ook niet zijn eigen gewicht? Een fietser heeft toch een zadel? Waarom een kayaker niet?
Vooral tijdens de dagelijkse terugtocht (op langzaam deinende golven, met een zonsondergang en motetten van Bach in mijn mp3-speler) had ik alle tijd om eens diep over dingen na te denken. Zou ik een apparaat kunnen bouwen dat geschikt is voor iedere boot, iedere peddel en iedere vaarder? Zou er misschien een markt voor zijn?
Prototypes
Ik kwam thuis met genoeg ideeen om direct aan het werk te gaan. De
eerste klussen waren: Een octrooi aanvragen (wat een gedonder!) en een
universeler prototype bouwen. Dit prototype was niet bevestigd door het dek maar op het dek: Vaarders boren niet
graag enorme gaten in hun boot. Het touwtje-met-katrol aan de peddel
werd verdubbeld, zodat het ding ook werkte met een gedraaide peddel.
Het werkte allemaal wel, maar... niet perfect. De krachten op het dek
van de boot waren vrij groot, dus de bevestigingen vrij lomp. Goede
katrollen zijn niet te krijgen. Sommige touwtjes gaan zingen als een
snaar, andere hangen juist als een natte dweil aan je peddel.
Slangklemmen aan een peddel zijn lelijk, zwaar en ze beschadigen de
peddel - maar ik kon niks beters vinden. 
Ik werkte aan verschillende problemen tegelijk; zo had ik uiteindelijk
een prachtige kunststof steun, maar nog steeds geen goede
bevestigingen, touwtjes en katrolletjes. Ik vind het zelf een
hoogstandje in doe-het-zelf plastic buigen, maar toch... het is rijp
voor de vuilnisbak. Voorlopig staat het als ornament in mijn
vensterbank.Met name die katrollen en touwtjes bleven me dwarszitten. Technisch is het een onelegante constructie. De krachten op het touw en de slangklemmen zijn enorm, en daarmee ook de krachten op de peddel. Ik zou veel liever de peddel van onderaf ondersteunen - maar hoe?
Een eerste idee was de touwtjes-met katrolletjes vervangen door een
lineair lager waar de peddel doorheen glijdt. Dat lager heb ik gemaakt
- en afgekeurd. Het lager zelf werkte niet - maar ik zat ook niet met
die hijskraan in mijn maag. Als ik de peddel echt van onderaf zou
kunnen steunen dan zou het allemaal zoveel
makkelijker worden, zoveel
eleganter...
Zo ontstond het volgende prototype - dat bij een proefvaart binnen 10
minuten was afgekeurd. Het ding was lawaaiig, schokkerig, en bovendien
bleef de peddel ervanaf glijden, zowel naar voor als naar achter. Puur
toevallig ontdekte ik dat het ding nog het best werkte als ik de peddel
niet op de kop-met-wieltjes steunde, maar op de plastic buis erachter.
En natuurlijk! Waarom had ik
daar niet eerder aan gedacht? Waarom had niemand het even gezegd? Je
kunt de peddel toch gewoon steunen op een draaibare pijp!? Zó simpel...
Het zevende prototype werkte perfect.
Alle problemen waren in één keer opgelost. Om maar eens
wat te noemen:- Geen onderdelen meer aan de peddel, dus geen verzwaring of beschadiging.
- De peddel zit niet vast, dus hoeft niet losgemaakt te worden voor sprintslagen, boogslagen of steunen.
- De krachten op het dek worden opeens minimaal, dus de bevestiging kan veel subtieler.
- Geen katrollen meer nodig, dus slechte katrollen zijn geen probleem meer.
Er bleven wat kleine dingetjes over. De poten moeten natuurlijk
verstelbaar zijn (waarom heeft niet iedereen hetzelfde postuur en
dezelfde boot!?). Met een oude, hobbelige peddel maakte het ding een
donderend lawaai met de kuip van de boot als klankkast; De pijp moest
dus zacht bekleed worden. Maar toen was
'ie er dan ook.Ik had gehoopt in juli 2009 het ding commercieel te vervaardigen. Dat viel tegen: Het is ondertussen bijna oktober. Dat is jammer; ik heb het seizoen 2009 gemist voor de introductie van mijn apparaat. Ik heb mezelf blijkbaar grondig overschat: Het kost tijd om een product te ontwikkelen en te patenteren, en daarbij een bedrijf te starten met alles wat daarbij hoort.